poniedziałek, 15 października 2012

The big bang...


Wielki wybuch...


Niestety rzadko koło zdarzeń
obraca się siła naszych marzeń.


Kiedyś odejdę, nikomu nic nie mówiąc.
Zostawię po sobie więcej, niż pusty pokój...


Wolę nie mieć nic,
niż mieć coś na niby. 


Nie jest jak w marzeniach, ale będzie lepiej...


Cholera wie, co się jutro spieprzy. 


Kiedyś marzenie, dziś rzeczywistość...


Zabijasz mnie,
 a jednocześnie utrzymujesz przy życiu.


Tak mocno zaciągnęła się dymem papierosa, że o mało co nie rozerwało jej klatki piersiowej. Zakręciło jej się w głowie. Czuła, że serce bije nie w tym rytmie, co trzeba. Po chwili dodała... '- A możesz się nawet, kurwa zatrzymać.'


Spośród miliona różnych twarzy szukam tej jedynej, której uśmiech znam lepiej niż tekst ulubionej piosenki.


Gdy pytają mnie, co u Ciebie, 
to strasznie ciężko jest mi przyznać, że nie wiem. 


Umówmy się, że to sen. 


Wśród tylu twarzy, ta jedna niezapomniana...


Bo życie dało nam kolejną szansę... Doceń. 


By na nowo próbować ocalić to, 
co zginęło mimo walki...


I żeby nie było zbyt pięknie,
musiało się coś zjebać. 


I nawet jeśli będzie mi kurewsko źle, 
to i tak na pytanie 'co u ciebie?' odpowiem,
że radzę sobie świetnie. 


Zaszklone oczy wpatrzone w jeden punkt...


Tak zwyczajnie.
Po swojemu.
Wbrew wszystkim i wszystkiemu. 


Bo niektórzy nie płaczą jak cierpią...


Popełniłeś błąd. 
Niepotrzebny i niebezpieczny. 


Masz swoje marzenia, więc nie psuj moich. 


Nerwy rwą się spod kontroli. 
Zawsze musi się coś spierdolić. 


Przytul mnie tak, 
żebym zapomniała o wszystkich złych rzeczach,
jakie mi wyrządziłeś. 


Przepraszam, że nie napisałam w sobotę, ale na serio nie miałam kiedy tego zrobić. 
Czytelników proszę o pozostawienie komentarza [:
Jeśli możecie, to polećcie mojego bloga komuś ze znajomych. Z góry dziękuję za pomoc {;
Pozdrawiam!

czwartek, 11 października 2012

We found love in a hopeless place.


Znaleźliśmy miłość
w beznadziejnym miejscu. 


Uciec od codzienności...


Rozmowy na Skypie przynoszą więcej radości,
niż obejrzenie najlepszej komedii ;)


Bo ja wciąż żyję nadzieją, że jeszcze kiedyś się odezwiesz... Z każdym dźwiękiem telefonu łudzę się, że to Ty napisałeś...


Wiem, że te problemy znikną,
kiedy Go przytulę...


Co wieczór wpierdalasz się w moje myśli.
Naucz się kurwa pukać. 


Dopóki nie skorzystałam z internetu,
nie wiedziałam, że na świecie 
jest tylu idiotów.


To, co miało być przeszłością znowu uderzyło prosto w twarz. Gdy dusiłam się płaczem zrozumiałam, że przeszłość wciąż we mnie żyje. 


I to, co tak trudno było na powiedzieć,
tak łatwo jest napisać im w necie. 


Nie poznaję siebie
przez Ciebie. 


Wiesz, jak trudno iść do przodu
przed oczami mając wczoraj?


Z Wami jest tak fajnie, że każda chwila jest ulotna. Jest jak w rapie pierwsza zwrotka. 


Internet... 
nieograniczona komunikacja,
nieograniczona izolacja. 


Wciąż żyję za szybko
i często nie wyrabiam na zakrętach. 


Każda chwila z Wami jest jak w niebie, wiem, że nic nas nigdy nie rozjebie.


Nie pójdziesz do przodu
ciągle patrząc w tył...


Nie jestem z tych,
którzy dzielą się łzami. 


Na miejskich ulicach szukam Ciebie. Jesteś moim cieniem, snem i wspomnieniem. 


Internet?
Pole kempingowe dla duszy. 


Po pasterce nie chciało jej się jeszcze iść do domu. Poszła gdzieś w kąt i zapaliła fajkę. Zaciągając się dymem zobaczyła, że ktoś idzie w jej stronę. Wystraszyła się i schowała papierosa za siebie. Gdy osoba się zbliżyła, rozpoznała Go. Zaparło jej twarz w piersiach. Podszedł do niej i poczuła jego zapach. '- Czego?' - zapytała z niepokojem. '- Chciałem złożyć Ci życzenia...' - spuścił głowę. Po chwili wyklepał standardowe: '- Szczęścia i pomyślności.' Stała w ciszy i dokańczała fajkę. Już miała go minąć, ale zatrzymała się na chwilę. Stali ramię w ramię. '- A ja Ci życzę miłości. Cholernie dużo miłości, przez którą będziesz krzyczał do nieba z bólu... W tamtym roku bym cię pocałowała... Teraz wolałabym napluć ci w twarz.' Ruszyła w kierunku domu czując, jak spływające łzy zamarzają jej na policzkach. 


To właśnie Ty dajesz mi siłę. 


Kiedyś opowiem Ci, jak puste były dni bez Ciebie. Kiedy za towarzystwo robiła muzyka, herbata, koc i Twoje zdjęcie. Powiem Ci, jak smakowały łzy i tęsknota, której nie dało się opisać słowami.


I żeby tak ktoś dostrzegł smutek kryjący się za uśmiechem i łzy pod powiekami...


Miej tą świadomość, że moje czarna lista
zaczyna się od twojego nazwiska, kurwo.


Nie jestem pewna, czy w sobotę będę mogła napisać notkę, dlatego na wszelki wypadek piszę dzisiaj :P 
Cieszę się, że jest tak dużo wejść na bloga [;
Mam prośbę! Chciałabym, żeby każdy kto czyta dzisiejszy post napisał komentarz. Chciałabym zobaczyć ile Was tu jest [: 
Pozdrawiam! 

sobota, 6 października 2012

You can't tell me what to do.


Nie możecie mi mówić, 
co mam robić. 



Wyjdź z mojego życia. 
Brudzisz mi marzenia. 


Już jest lepiej.
Czasami tylko przypomina mi się Twój uśmiech. 


Kazał mi być dzielną. Kazał spełniać marzenia. Kazał mi cieszyć się życiem. Nie powiedział tylko, że muszę radzić sobie sama. Niestety nie dałam rady...


Nigdy nie pociągniesz mnie na dno,
bo ono jest dla takich jak ty. 


Będę wobec Ciebie arogancka i bezczelna.
Tego nauczyło mnie życie. 


Byłam szczęśliwa. A ty?
Spieprzyłeś mi to szczęście. 


Jak zwykle siedziała w ich dawnym miejscu, przyglądając się pływającym kaczkom. Wiatr rozwiewał jej włosy, a ona otulona cienkim sweterkiem, nie zważała na to, że zaraz rozpęta się burza. Zastanawiała się, co tak na prawdę w życiu zostało jej jeszcze do zrealizowania. Co chciałaby jeszcze zrobić, a czego uniknąć. Wyrwała z ziemi małego kwiatka i odrywając jego płatki szeptała "kocha, nie kocha". Myślała o Nim. O wspólnych chwilach. O tym, jak kiedyś siedzieli tu razem przytulając się do siebie. Otarła łzę rwąc dalej... "Kocha, nie kocha". '- Kocha...' - odpowiedział tuż za nią. '- Kocha nie potrafi bez ciebie żyć.' - szepnął, delikatnie ją przytulając. 


Kochałam Cię tak mocno, 
jak tylko można było kochać takiego debila jak Ty. 


Nie wytrzymuję emocjonalnie i psychicznie. 


Przyjdzie czas, kiedy będziesz chciał do mnie wrócić,
a ja powiem Ci takie słodkie 'wypierdalaj'.


Proszę, nie mów już nic, bo każde wypowiedziane przez Ciebie słowo, jest powodem mojego smutku. 


Łza spadła na policzek i błyszczy. 
Ty patrzysz i milczysz. 


Skoro nic mi już po tobie nie zostało,
to co mam jeszcze wyrzucić,
żeby o Tobie zapomnieć?


Bo kiedy nieodwołalnie tracisz bliską Ci osobę, doceniasz to, że kiedyś była przy Tobie... zawsze


Naszą rozmowę wyobrażam sobie tak: 
Powiem Ci o wszystkim, co do Ciebie czuję, a Ty mocno mnie przytulisz i powiesz, że czujesz do samo i nie możesz beze mnie żyć. Ale coś mi się wydaje, że jednak tak nie będzie. 


Nigdy nie byłam i nigdy nie będę Twoją własnością. 


Już nie da się mnie zranić. Za dużo ran w sercu, za dużo przykrych wspomnień. Stałam się silna. 


Odeszłam z uśmiechem na twarzy...
Ale tylko po to, żeby w samotności móc w końcu zacząć płakać. 


Nie było Cię nigdy...
Więc dlaczego masz być teraz?


Szkoda, że nie wiesz, jaki ból zadajesz mi milczeniem. 


Zła dziewczyna. 
Bezczelna i szczera. 
To tyle o mnie. 


Wiem kiedy kłamiesz...
I nawet wtedy Ci wierzę. 


Niby jesteś nadal, 
ale ja już nie czuję Twojej obecności. 


Skończyłam pisać notkę i dopiero wtedy sobie przypomniałam, że miałam dodać opisy o necie i znajomych z neta. Przepraszam, ale ja sama już nie panuję nad swoim zapominalstwem xD.  W następnej notce dodam coś w tym temacie. :p
Mimo wszystko mam nadzieję, że notka się podoba :P
A teraz pewne ostrzeżenie: Jeżeli w pewnym momencie zauważycie, że przestałam dodawać notki,  to proszę nie najeżdżajcie na mnie w komentarzach, czy w jakikolwiek inny sposób. Informuję Was o tym, tak na wszelki wypadek, gdyż nie potrafię powiedzieć, czy mój stan zdrowia nagle nie  ulegnie pogorszeniu, co niestety jest możliwe. 
Pozdrawiam! [;

sobota, 29 września 2012

Yawn is at least an honest opinion.


Ziewanie jest przynajmniej szczerą opinią. 


Mam ochotę siąść na szczycie jakiegoś wysokiego budynku 
z nogami wywieszonymi za jego brzeg
i tak przypadkiem pochylić się do przodu. 


Siedząc w wannie spowiadam się pralce
z miłości do Ciebie. 


Blada twarz w oknie, słuchawki w uszach,
łzy  w oczach i brak tej cholernej chęci do życia...


Tak mocno trzymał mnie za rękę, jakbym miała zaraz uciec. Tak intensywnie się we mnie wpatrywał, jakby widział mnie ostatni raz. Tak dobrze udawał, że mnie kocha, że aż uwierzyłam. 


Dobrze wiesz o czym mówię,
więc nie kłam mi w twarz, bo się wkurwię. 


Jestem nikim, spoko,
ale dla takich jak Ty, to i tak za wysoko. 


Nie odkładaj mnie na potem,
bo potem mnie już nie będzie. 


A my jesteśmy za dumni, żeby przyznać się, że kogoś potrzebujemy. 


Możesz gadać co chcesz.
Ja i tak będę się uśmiechać. 


A jeśli chodzi o zniszczenie mnie, 
to z radością popatrzę jak próbujesz. 


Nienawidzę, gdy ktoś mówi, że życie jest piękne. Po prostu zazdroszczę mu tego, że może tak powiedzieć. 


I zjebałam to. Tylko dlatego, że bałam się bólu, 
jakim musiałabym później zapłacić. 


Nigdy nie wpadłam na to,
że tak właściwie nienawidzę samej siebie. 


Czasami wychodzę z domu i idę się przejść, udając, że mam jakiś cel, gdzieś się spieszę. Może zgubiłam się wśród ulic, które znam. Może po prostu nigdy nie odnalazłam siebie. 


Muszę jeszcze posprzątać w pokoju i znaleźć chęć do życia. 


Spojrzałam na zdjęcia, a wszystkie tamte wspomnienia uderzyły we mnie ze zdwojoną mocą. Patrzyłam dzielnie, czując, że po policzku spływają mi łzy. Wiedziałam, że tak będzie, lecz nie uciekałam... Nie chciałam. 


I rozlała się herbata, na oknie pojawiły się krople deszczu...
Dziwne... Na policzku też się znalazły. 


Może pora zapomnieć...?


'- To koniec.' - mruknął obojętnie pod nosem, wpatrując się w jej niebieskie tęczówki. Poczuła, jak grunt zawala się jej pod nogami. Zapragnęła wtulić się w jego ramiona i zatrzymać go przy sobie. W oczach czuła łzy. Cały czas przyglądała się posadzce betonowej. Jednak zrozumiała, że nie może pokazać swoich uczuć. Nauczona walczyć ze wszystkim znalazła siłę, by podnieść głowę, spojrzeć w jego oczy i powiedzieć chłodno:'- Z Bogiem, kurwa.'. I odeszła nie patrząc już za siebie. 


Beztrosko cieszę się życiem, a potem stoję w deszczu 
i patrzę, jak mój świat się wali. 


Proszę Cię, o mało bolesne, bezpowrotne
wyjście z mojego życia. 


Przygryzam wargi, gdy ktoś wypowiada Twoje imię, 
a przecież miałam mieć wyjebane. 


Ciągłe wybaczanie mu stało się tradycją. 
Sentyment tej całej miłości. 


Cały dzień się zbierałam, żeby napisać tą notkę. Najpierw byłam zbyt szczęśliwa, żeby usiedzieć przed kompem, a potem zbyt smutna, by usiedzieć chociaż przez 5 min, bez nowej paczki chusteczek. No ale cóż... Nie będę się tu na ten temat rozpisywać. 
Mam na dzieję, że nota się podoba - starałam się jak tylko mogłam. 
Jak macie jakieś zamówienia na opisy to piszcie. Postaram się coś wymyślić, ale jak do następnej notki mój stan się nie poprawi, to nie wiem czy dam radę. 
Dziękuję stałym czytelnikom i tym, co dodali się do obserwatorów. Cieszy mnie też duża liczba odwiedzin. 
Pozdrawiam. 

wtorek, 25 września 2012

Truth crushed to earth will rise again.


Prawda wdeptana w ziemię odrośnie.


Przytul mnie, bo się rozpadnę. 


Wytłumacz mi tylko, po chuj to wszystko było?


Tysiące wspomnień,
miliony zwątpień. 


Mieli bardzo prosty plan: być razem do końca życia. Plan, który wydawałby się wszystkim jak najbardziej realny i możliwy. Według znajomych byli dla siebie stworzeni. Byli dla siebie przyjaciółmi, wzorową parą, bratnimi duszami. Niestety tak się złożyło, że pewnego dnia przeznaczenie postanowiło zmienić zdanie. 


Nienawidzę Cię za to, że mówiłeś, że będziesz zawsze...
Więc gdzie jesteś do cholery?!


W tamtym momencie pękło mi serce...
Tak bardzo chciałam, żebyś zaprzeczył...


Uciekałam przed miłością,
aż w końcu wpadłam na Ciebie. 


Olać realia i pieprzyć rzeczywistość. 
Jebać to, że znów coś nie wyszło. 


Nienawidzę Cię za wszystko. Za to, że dawałeś mi tą cholerną, złudną nadzieję. Bawiłeś się moimi uczuciami. Ale najbardziej nienawidzę Cię za to, że pomimo tego, że Cię znam i zdaję sobie sprawę z tego, jak bardzo mnie zraniłeś, masz w sobie coś, dzięki czemu nadal Cię kocham. 


To samo gówno,
tylko dzień inny. 


Naprawiam, co zepsułam.
Odnajduję, co zgubiłam.


Wszystko już było
oprócz nas. 


Dopiero, kiedy zaczniesz chcieć wracać
zrozumiesz, jak daleko odszedłeś. 


Nie lubię wspominać, nie lubię tęsknić, nie lubię myśleć o tym, co było i porównywać z tym, co jest teraz, a mimo wszystko robię to często... Powiedziałabym, że wręcz systematycznie. 


Kaleczyłeś mnie słowami,
jednak najbardziej raniło Twoje milczenie. 


W zapłakanych oczach wygasła ta wyimaginowana, 
tląca się ostatkiem sił nadzieja. 


Wiesz, co to jest technologia środkowego palca,
czy mam ci zaprezentować?


Chciałabym umieć przejść obok Ciebie i nie mieć potrzeby zerknięcia w Twoje oczy, umieć tańczyć i nie patrzeć z kim tańczysz Ty, kłaść się spać i nie myśleć, czy jutro zdarzy się coś z Twoim udziałem. 


Żeby była to jak jak chcę,
a nie odwrotnie...


Gdybym miała teraz sześć lat, to bym się w Tobie nie zakochała. Nie w facecie, który przeklina, pali, pije i ma wyjebane na szkołę i ludzi. Ale teraz nie mam sześciu lat i Cię kocham. Zajebiście bardzo Cię kocham. 


Nagle widzę tyle utraconych szans...
Słów, na które już za późno...


Słuchawki w uszach, papieros w dłoni, łzy na policzkach
i krew spływająca po rękach, niczym ulatujące wspomnienia...


Nie lubię być wredna,
ale trzeba sobie jakoś radzić. 


Udało mi się znaleźć chwilkę czasu (co nie typowe w środku tygodnia) i oto jest nowa notka! =)
Co do czcionki... O tej, którą pisałam w ostatniej notce były różne opinie, więc postanowiłam się trochę czcionkami pobawić i wypróbować wszystkie w miarę ładnie wyglądające i nadające się do odczytu ;p
Piszcie jak macie jakieś zamówienia na opisy ;P
Pozdrawiam.