niedziela, 27 lipca 2014

Let's go everywhere.


Rozpędzić się jest łatwo.
Na zatrzymanie się możesz już nie mieć okazji.


Nie mogła tak po prostu odejść, zostawić go samego. Całował mnie, czułam jego oddech na całym ciele. Pragnęłam go tak bardzo jak kogoś, kto mnie absolutnie dopełniał, ale jednocześnie wcale nie chciałam go poczuć. Rozsądek blokował moje emocje.


"pozbawiam się wspomnień
wypieram je
zapieram
spieram
wszelkimi możliwymi chemikaliami
nieudolnie niszczę

jesteś niewywabiany"


Przyjedź do mnie. Najszybciej jak możesz. Mam herbatę z cukrem albo bez. Już nie pamiętam, czy słodzisz.
Przyjedź do mnie. Najszybciej jak możesz. Mam te gorzkie cukierki. Wiesz które. Już nie pamiętam, czy je lubisz. 
Przyjedź do mnie. Najszybciej jak możesz. Mam wino czerwone. Już nie pamiętam, czy bez niego potrafimy rozmawiać.


Bałam się, że nie wrócisz do mnie w żadnym śnie...


Policzki przygryzione do krwi od środka.
Niektórzy płaczą wewnątrz.


nie zatrzyma mnie już nic
pora iść
nie znam stacji
lecz mam bagaż
na przekór
nieważne gdzie
iść
po prostu
dalej...


Nie boję się wilka, tabletek, śmierci, czterdziestu rodzajów pustej ciemności. Boję się przywyknąć.


Jesteś taką godziną, która już nie wróci, stosem listów pożółkłych w głębinie szuflady, zapomnianym uśmiechem, który bardzo smuci, i wspomnieniem, na które nie ma żadnej rady.


Żebyś tracąc mnie wiedział, że tracisz wszystko.


Po jakimś czasie człowiek przyzwyczaja się, zapomina i nawet nie czuje, że zimno, bo zapomniał co to jest ciepło.


Ważne jest, abyś zachował zdolność przeżywania, aby istniały rzeczy, które mogą Cię zadziwić, wywołać wstrząs. Ważne jest, aby nie dotknęła Cię straszna choroba - obojętność. 


Ty czujesz ból. Jesteś szczęśliwy. Ja już nie czuję bólu. Nic nie czuję. Kiedy nie czujesz już niczego w życiu, nawet bólu, to już tylko czekasz na śmierć...


Żyję tylko połową siebie, a druga leży gdzieś bezczynnie.


Miłość to najgorsze, co się może ludziom przytrafić. Człowiek chodzi jak idiota i przestaje troszczyć się o samego siebie. 



piątek, 18 lipca 2014

We are the lost generation.


"Tylko krzyk nienawiści dziś słychać."


"Trudno było mi pogodzić się z tym, że nie czuła do mnie (...) prawie nic, a może w ogóle nic. Niekiedy bolało mnie to tak bardzo, że miałem wrażenie, jakby mi ktoś dłubał nożem we wnętrznościach. Mimo to godziny, które z nią spędziłem były cenniejsze niż wszystko inne. Pomagała mi zapomnieć o uczuciu samotności, które mi nieustannie towarzyszyło. Rozszerzała granice mojego świata. Dzięki niej mogłem głęboko zaczerpnąć świeżego powietrza. Tylko ona umiała tego dokonać."


Na pozór wszystko gra. Uśmiecham się tak, jak jest to ogólnie przyjęte, nie za szeroko, nie za wąsko. Tak w sam raz. Jestem zawsze pogodna i uprzejma dla wszystkich. Ludzie szanują mnie za to. Tylko wewnątrz cichy głosik krzyczy "kurwa mać!".


"Podeszła bliżej i objęła mnie.
Po raz ostatni ukryłem twarz w jej włosach.
Po raz ostatni poczułem jej zapach,
nie chcąc zapomnieć
i wiedząc, że muszę."


Rozpacz czyni człowieka wolnym.
Nadzieja - niewolnikiem.


"- Czytaj, czytaj - szeptała matka, a czasem nawet mnie pogłaskała. - Jak się czyta, to się nie myśli o sobie, tylko się wchodzi w inne światy, a w którymś z tych światów można znaleźć zgubionego siebie."


Po raz pierwszy w życiu wiosną było mi tak ciężko i samotnie.
Już wolałabym trzy razy z rzędu przeżyć luty.


Nie chciałam umrzeć, jedynie prowokowałam śmierć.
Nie otrułam się.
Bóg umiera, jeśli go nie kochamy,
a ja nie umarłam, choć nikt mnie nie kochał.


Ja mam dosyć, ja nie wiem kim jestem - ja ciebie nie chcę,
 nie wiem kim jesteś - wszystko mi się przekręciło na drugą stronę - nie wiem czego chcę,
ale coś musi się stać, bo inaczej pęknę - ja nie-wy-trzy-mam.


Przywiązywać się do kogoś, to odsłaniać się na ciosy. Jakkolwiek byś tego nie nazwał, przegrywasz, ilekroć czujesz więcej niż inni.


Z grzeczności mówił, że mnie kocha...


Chętnie zapukałabym do Twoich drzwi
z prośbą, byś nie stracił mnie do końca...


Po tym wszystkim,
Po Tobie,
Czy widziałeś mnie z kimś nowym?
Będąc w tak mocnym zawieszeniu,
Czekając na Twój powrót...

Ale ta cisza parzy.


"W życiu trzeba sobie zadać zajebiście ważne pytanie. 
'Co chcę w życiu robić?'
A potem zacząć to robić."


Niech mi Pani wyzna, czy nie wydaje się Pani niekiedy,
że pęka Pani pod naciskiem niewypowiedzianych słów?



sobota, 12 lipca 2014

Pain changes people.


"Przepraszam starą miłość
że wśród ciepłych letnich dni
chciałam zastąpić ją nową


nie śmiej się ze mnie
moja miłości
sądziłam że zniknęłaś na dobre

przestań drwić ze mnie
moja miłości
już zrozumiałam że przyjdziesz jeszcze nie raz"

♥



niedziela, 29 czerwca 2014

Lol, lets kiss.


Odkleiłam sobie uśmiech z twarzy.A wiesz dlaczego?
Już nie muszę udawać. Mam swój.


Uśmiecham się i myślę, że człowiek 
zawsze na nowo odnajduje człowieka - przez miłość.
I że to jest rzecz najważniejsza i najbardziej trwała
w życiu ludzkim.


Jeśli nie masz nic do ukrycia, to znaczy, że niewiele miałeś z życia.


Najgorsza w tym wszystkim świadomość, że byłoby nam tak dobrze. Najgorsze jest to, że potrafię sobie to wszystko dokładnie wyobrazić, całe nasze życie. I to, co widzę tak okropnie mi się podoba. Tak bardzo chciałabym być z Tobą i już nigdy Cię nie opuścić.


Nie musimy przecież być z kimś razem,
żeby czuć się z nim związanym bardziej
niż z kimkolwiek w świecie.


Nie mam ochoty na umieranie.


Kaleczą się i dręczą milczeniem i słowami,
jakby mieli przed sobą jeszcze jedno życie.


Motyle w moim brzuchu pozdychały z tęsknoty.


Nie ma większego smutku od wspomnienia miłości,
gdy wiemy, że jest na zawsze utracona.


"Mnie już nie biorą
te westchnienia
te głupie wiosny
i księżyce
mam kiepskie nerwy,
złe nastroje
cóż, nie najlepiej
znoszę życie"


Była adrenalina, było ostro i chyba nas poniosło, to chyba nas przerosło.


Pocałunek jest momentem, w którym
bez wyrzutów sumienia możesz
przymknąć oczy na wady partnera.


A ja leże tu, gdzie ma być nas dwoje.


A więc milczymy,
myśląc o sobie z daleka


Ktoś tam cicho czeka, by ktoś wrócił. 
Niesie się tęsknota czyjaś na cztery strony świata. 



niedziela, 22 czerwca 2014

Chandelier.


Każde uderzenie serca przynosi cierpienie. Każdy oddech wiąże się z bólem.
Każdy wschód słońca jest jedynie kolejnym lękiem i strachem.
Ale żyję, wciąż żyję. Mimo że rozpaczliwie pragnę śmierci, ukojenia.


Na tym chyba polega cały tragizm miłości,
że człowiek nie może kochać niczego bardziej
niż tego, za czym tęskni.


Zaczynamy jako nieznajomi, tak samo kończymy.


Cóż to za nieopisana ulga, mieć poczucie bezpieczeństwa przy innej osobie, nie musieć ważyć myśli, anie mierzyć słów, lecz wylewać je wszystkie z siebie, wiedząc, że wierna dłoń przyjmie je i zachowa.


Nie przejmuj się zbytnio tym, co ludzie powiedzą. 
Rób, co Ci się w życiu podoba, jeśli tylko będziesz mogła
później w lustrze spojrzeć sobie w twarz.


Siedzisz mi w głowie tak, jak potrafią tylko nieobecni.


Napisz do mnie czasem i sprawdź, czy już nie żyję.


Ach... Jak ludzie mnie bolą!


Zrozumiałam wtedy dlaczego nie płaczesz, chociaż bardzo boli.
Czasami o bólu trzeba milczeć, bo nie da się go wypowiedzieć.


Cierpienie nie da się opowiedzieć - nie ma smaku, barwy ani kształtu.
Jest tylko ciężarem, który nosi się w każdej komórce ciała.


Moim zdaniem można zużyć całą swoją miłość. 
Moim zdaniem można ją całą zużyć na jedną osobę.
Można kochać kogoś tak mocno i głęboko,
że nie zostaje już nic dla nikogo.


Ludzie trwają krótko, smutki płyną z wódką.


Nie ma w mojej biednej głowie ani jednej oczywistości.


"Jesteś słabością moją, więc dodaj mi siły."


Tęsknić, to mieć nadzieje, że ktoś wróci.