wtorek, 11 grudnia 2012

Historyjka.


      Do dzisiaj pamiętam, Twój telefon o 4 nad ranem. Zacząłeś krzyczeć, że natychmiast mam zejść na dół. Nie rozbudzona, w pidżamie zbiegłam na dół, wystraszona, że coś Ci się stało. 'co jest grane?!' krzyczałam, zbiegając po schodach. Będąc na dole, przetarłam oczy z niedowierzania. Stałeś roześmiany, a na śniegu z miliarda płatków czerwonych róż było ułożonego gigantyczne serce. 'zwariowałeś?!' - krzyczałam, płacząc ze wzruszenia. Założyłeś na moje zmarznięte ramiona swoją kurtkę, a później wziąłeś na ręce, Zauważywszy, że stoję boso na białym puchu. 'chyba czegoś zapomniałaś...' - wydukałeś, patrząc na moje zziębnięte stopy. 'a Ty, gdybyś miał świadomość, że jestem w niebiezpieczeństwie, zamiast lecieć mi na pomoc, szukałbyś kapci?'- spytałam, całując go rozkosznie.



   http://ask.fm/Vundita - chcecie, to pytajcie  ;)

piątek, 7 grudnia 2012

He turned out to be Mr Wrong.


Okazał się być Panem Niewłaściwym. 


To nie była miłość. Szybko się skończyło to, co nas połączyło. Nara, miło było. 


Są ludzie, po których odejściu zostaje coś więcej niż wspomnienia...


Come back... because I love You. 


To, że przepraszam nie znaczy, że nie mam racji i czuję się winna. To znaczy, że Ciebie cenię bardziej nić swoją dumę. 


Mam się stresować? Przejmować? Żałować? - pierdolę. 


Kolejny raz mnie zraniłeś, a ja znowu wmawiam sobie, że nie chciałeś źle. 


U mnie nie ma takiego słowa jak 'trudno'. Jak się coś zjebało, to trzeba naprawić. Proste. 


Zostaw mnie. Wyjdź. Zamknij za sobą drzwi. Zabierz ze sobą swój zapach, dotyk i ciepło. Zniknij, tak jak zwykle. 


Wybrałam drogę w jedną stronę. Chuj z powrotem. 


'A ona pisała do niego list, twierdząc, że wszystko jest 'ok', ale co chwilę odsuwała kartkę, żeby nie kapały na nią łzy.'


Taka sobie nikomu niepotrzebna, do niczego się nienadająca, wkurwiająca, sponiewierana ja. 


Żyję, bo żyję. Taki organizm bez duszy. 


Ciekawe, czy wie, jak mnie niszczy. Ile razy na dzień doprowadza mnie do choćby minimalnego cierpienia. Nie wybucham od razu płaczem, nie krzyczę, a zwyczajnie kurczę się od środka. Z każdym kolejnym cierpieniem, od mojego serca odpada jakaś malutka cząsteczka. Biorąc pod uwagę częstotliwość tego zjawiska - wkrótce zginę. 


I ta pierdolona iskierka nadziei, że jeszcze może być jak dawniej. 


Już nie sprzątam w pokoju, bo po co? I tak już nie wpadniesz niespodziewanie z wizytą, rozwalając się na moim łóżku. Rano nie pociągam tuszem rzęs, bo przecież i tak nie spotkam Cię na jednej z ulic. Zapominam o telefonie, bo przecież już nie napiszesz. 


Nie przywiązuj się do ludzi. Oni odchodzą. Zawsze tak robią. 


Trzymasz mnie za ręce i jedyne co widzisz, to blizny po 'szczęściu'. 


Kim ty kurwa jesteś, żeby mówić mi jak mam żyć?


My posiadamy nasze własne niebo. 


Tworzę historię. Nie chcę być tylko widzem. 


Pozwoliła mu odejść. Tak, jak chciał. To właśnie nazywa się miłość. Szczęście innego człowieka staje się ważniejsze od swojego... Ale gdy odszedł jej oczy natychmiast wypełniły się łzami. Wtuliła się w poduszkę i płakała, bo wiedziała, że już nigdy nie wróci. 


A Ty jakbyś się czuł, gdyby cholernie ważna dla Ciebie osoba z każdym dniem oddalała się od Ciebie coraz bardziej?


To, że nie wypominam, nie znaczy, że nie pamiętam. 


Siemka ;) 
Co tam u Was? Mikołaj Was odwiedził wczoraj? ;P

czwartek, 6 grudnia 2012

Opowiadanie.


       Szłam chodnikiem w parku, do którego tak często razem chodziliśmy. Był deszczowy dzień, więc nie było ludzi. I dobrze. Chciałam pobyć trochę sama. Wyjęłam słuchawki z uszu i usiadłam na ławce, na której zazwyczaj przesiadywaliśmy. Spojrzałam na wielkie drzewo, na którym wyryte były nasze inicjały, a obok nich widniał napis ‘forever’. Może i ‘forever’… ale chyba w jedną stronę. Wciąż go kochałam. Pomimo tego jak bardzo mnie zranił. Gdybym usłyszała od niego jedno, małe ‘przepraszam’, byłabym gotowa do niego wrócić. Tak bardzo tęskniłam. Wsłuchiwałam się w cichy świergot ptaków. Nagle poczułam na sobie czyjś wzrok. Dyskretnie rozejrzałam się na boki, ale nikogo nie było. Obejrzałam się za siebie. Stał tuż za mną i patrzył się na mnie tymi zielonymi oczami. Widziałam w nich pełno miłości, a zarazem smutku. Nie powiedziałam ani jednego słowa. Serce zaczęło walić, jakby chciało wybiec z mojej klatki piersiowej wprost do niego. Podszedł bliżej i siadł nieśmiało koło mnie. Nadal patrzyłam się na niego. ‘-Tak bardzo Cię przepraszam. Za wszystko. Żałuję tego co zrobiłem i powiedziałem. Wiem, że to musiało Cię strasznie boleć, ale błagam Cię… Wybacz mi’ – prosił błagalnym głosem. Uśmiechnęłam się do niego lekko. ‘- Kocham Cię…’ – szepnęłam wtulając się w jego ciepłe ramiona. Złapał mnie za brodę i uniósł lekko moją głowę. Popatrzył w moje oczy i uśmiechnął się szeroko. Nasze usta powoli się do siebie zbliżały… Nagle poczułam, że coś uwiera mnie w bok. Rozejrzałam się dookoła. Wokół mnie meble, jego już nie było. Patrząc na album z naszymi zdjęciami, którego kant mnie uwierał, uświadomiłam sobie, że to był tylko sen. Pełna żalu wybuchłam płaczem. 


środa, 28 listopada 2012

If you could see inside my heart then you would understand I'd never mean to hurt you baby.


 Wpis 50   ;3

Gdybyś mógł zobaczyć wnętrze mojego serca, zrozumiałbyś,
że nawet nie pomyślałam o tym, aby Cię skrzywdzić. 


Bierzesz rozbieg i skaczesz ze skały. 
Modlisz się w duchu, by anioły Cię złapały. 


Jednym słowem zgasiłeś nadzieję, którą jeszcze miałam. 


Marzę o tym, żebyś tu był. 



Jeden błąd i tracisz wszystko...


Poczekam aż zatęsknisz. Potem powiem Ci 'spierdalaj'. 


Dławię się problemami. 


Mam dla ciebie wspaniałą radę! Jak mnie obgadujesz, to się na mnie nie patrz. -,-



Kiedyś była moją przyjaciółką. Mogłam jej powiedzieć o wszystkim. Dzisiaj jest znana jako najlepsza kurwa w mieście. 


Fakt. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, ale kurwa bez przegięć. 


Możesz nie widzieć nic patrząc mi w oczy. Ten cały syf pozbawił mnie jakichkolwiek emocji. 


- Jak bardzo Ci na mnie zależy?
- Za bardzo...



Straciłeś mój szacunek. Moje zaufanie. Wszystko to, co najważniejsze. Bo fakt, że nadal Cię kocham nie ma tu nic do rzeczy. 


Mam nadzieję, że dajesz radę, bo ja już kurwa wymiękam. 


Nie mów mi co mam robić, bo i tak zrobię inaczej. 


Ze mną chodź na start miłości...



Wtedy, kiedy najbardziej Cię potrzebowałam piłeś piwo z kolegami. 


No bo ja wiedziałam, że nigdy się nie uda. Ja mogę kogoś kochać, mogę oddać za kogoś życie, ale to się nie liczy. Nikt nigdy nie odwzajemni tego, co czuję. 


Siadam, wyciągam szluga i biorę bucha za tych, którym już nie ufam. 


Przecież my nawet nie mieliśmy siebie w planach. 



Rzuciłeś wszystko, zostawiłeś w tyle. Inny świat blisko. Będzie za chwilę...


Odeszłam, bo nigdy nie powiedziałeś, żebym została. 


Każdy ma chwile, że by to wszystko jebnął i patrzył w lustro jak mu łzy ciekną. 


Może moglibyśmy być dla siebie wsparciem i mogłoby być fajnie. Może przyjdzie taki dzień, że będzie mi wszystko jedno i w końcu odmienię codzienność. 



Opowiadanie, tak jak ostatnio, pojawi się w ciągu najbliższych paru dni. :) 
Pozdrawiam ;D

wtorek, 27 listopada 2012

Opowiadanko.


Siedziała na boisku. Ubrana w dresy i za dużą bluzę brata, piła kolejne piwo. Z słuchawek dobiegał głos Ostrowskiego, a z jej ust ciche szepty. '- Gadasz do siebie?' - usłyszała nagle, a jej ciało przeszył dreszcz. Ten głos rozpoznałaby wszędzie. Nawet w najgorszym hałasie. Nie podniosła głowy. '- Nic ci do tego.' - warknęła wciąż patrząc w ziemię. Przykucnął obok niej i w tedy jego zapach oplótł się wokół jej ciała. Wstała upuszczając butelkę. '- Po co przyszedłeś?!' - krzyknęła na całe gardło. '- Uspokój się. Chciałem pogadać.' - powiedział wyciągając rękę w jej stronę. '- Nie, nie będziemy rozmawiać. A wiesz dlaczego? Bo kiedy ty odwrócisz się w swoją stronę i odejdziesz, ja zostanę z dźwiękiem twojego głosu w uszach i to ja będę płakać przez kolejne tygodnie. A teraz wynoś się w końcu z moje życia!' Brakowało jej powietrza. Chłopak zaczął iść w przeciwną stronę. Kiedy odszedł szepnęła krótkie 'zostań' z nadzieją, że nie usłyszy. Wrócił się, zamykając jej ciało w żelaznym uścisku.